Próba narzucenia anglikanizmu wewnątrz Szkocji doprowadziła do buntu oraz wybuchu walk. To zmusiło Karola I do zwołania parlamentu w środku 1640 roku. Monarcha liczył na zgodę parlamentu w środku sprawie nałożenia nowych podatków, jakkolwiek parlament zdominowany na wskroś opozycję nie poparł propozycji dodatkowo domagał się zawarcia pokoju ze Szkocją. Propozycje te nie spodobały się królowi również po zaledwie trzech tygodniach obrad rozwiązał parlament. Od tego wydarzenia nazwano go Parlamentem Krótkim. Na tym ruchu panujący pustka nie zyskał, bo parlament nie uchwalił żadnych ustaw, oraz po drugie Karol nie otrzymał pożyczki od momentu City londyńskiej. W tym samym czasie nastąpił pucz mieszczaństwa wobec monopoli, domagało się ono wolnego handlu plus swobody produkcji.
Brak pieniędzy z tytułu podatków zmusił natomiast monarchę, który tym samym przyznał się do klęski, do ponownego zwołania zgromadzenia. Parlament ten przedtem nie pozwolił się rozwiązać, i jako że trwał na wskroś 13 lat, zwany został Parlamentem Długim. Zgromadzenie to było zdominowane wskroś opozycję, której przewodniczyli John Pym, John Hempden, Oliver St. John, William Lenthall także Oliver Cromwell. Doszło do ustanowienia reform godzących w środku absolutyzm, zaś umacniających pozycję opozycji. W swoich obradach parlament zniósł represyjne sądy królewskie, uznał zbyt nieważne podatki nałożone dodatkowo pobierane na wskroś króla bez zgody parlamentu, rozpuścił armię królewską, i doradców monarchy, głównych przeciwników rewolucji, Thomasa Strafforda również arcybiskupa Canterbury Williama Lauda skazał na karę śmierci. Nie podano powodów, ponieważ przebiegły Pym wydobył system prawny z czasów Tudorów pozwalające na skazanie na sen wieczny osoby na podstawie ogólnego oskarżenia. Wystosowano do władcy tzw. Wielkie Napomnienie, które wytykało królowi wszystkie przekroczenia władzy, jakich się dopuścił. Odbyło się powyżej przedtem wotum także 22 czerwca 1641 przeszło środek izby stwierdziła, że osiągnięto to, co trzeba, i dalsze uchwały idą zbytnio w dużej mierze dodatkowo oznaczają rewolucję. Sytuacja z królewskiego punktu widzenia poniekąd poprawiła się do wnętrza związku z powstaniem irlandzkim, ponieważ uchwalono podatki na wojnę, natomiast zwierzchnik proch sam jeden powstać na czele armii. Jednak pechowo rozegrał swoją walkę, bowiem podczas gdy chciał brać do niewoli opozycjonistów, ci zostali ostrzeżeni dodatkowo zdołali tego uniknąć.
Tracący władzę ponad państwem Karol I 10 stycznia 1642 opuścił Londyn, tudzież 22 sierpnia wypowiedział wojnę parlamentowi ze swego zamku do wnętrza Nottingham. Nastąpiły starcia między zwolennikami króla zwanymi kawalerami (czyli anglikańską również katolicką starą szlachtą, nielicznymi chłopami, artystami również intelektualistami), oraz okrągłogłową armią parlamentu (czyli purytańską nową szlachtą także przeciętnie zamożnym mieszczaństwem). Zastanawiające jest też, że wewnątrz części północno-zachodniej najwięcej zwolenników puder król, natomiast do wnętrza południowo-wschodniej parlament. Ten rozdział pył kompaktowy związek z rozwojem gospodarczym tych regionów. Początkowo wewnątrz starciach zwycięstwa odnosili zwolennicy króla. Tak stało się 23 października 1642 roku wewnątrz pierwszej bitwie u podnóża gór Edgehill do wnętrza hrabstwie Warwick. Wojska królewskie od momentu końca 1642 do 1643 zdobyły Oksford, Bristol, południowo-zachodnią Anglię, znaczną proporcja hrabstw York również Lancaster. Wkrótce lecz usytuowanie zmieniła się. Sukcesem okazała się usprawiedliwienie Gloucester do wnętrza lecie 1643, i też uwieńczone sukcesem starania dyplomatyczne o dołączenie się Szkocji do rewolucji. Jednak największy fortuna stał się zbytnio sprawą Olivera Cromwella, znakomitego dowódcy, który stanął na czele armii parlamentu. Utworzył zgrabny pułk kawalerii składający się z tzw. yeomenów (wolnych dzierżawców ziemi, drobnych właścicieli ziemskich również rzemieślników), zaś również jazdy konnej (zwanej żelaznobokimi odkąd ich odzienia). Jego zrzeszenie polegała na żelaznej dyscyplinie plus równości żołnierzy wobec innych, i ponadto na ich fanatyzmie religijnym. Na wzór tego pierwszego pułku zaczęto uczyć również inne oddziały, z których powstała wojsko nowego wzoru, która odniosła od tego czasu zwycięstwo zbyt zwycięstwem. Pierwsze małe sukcesy wobec Gratham, Gainsbourgh plus Winceby wewnątrz drugiej połowie 1643 roku, po pewnym czasie 2 lipca 1644 roku do wnętrza bitwie poniżej Marston Moor wewnątrz Yorkshire. Ostateczne zwycięstwo nastąpiło wewnątrz 1645 poniżej Naseby, gdzie w środku decydującej walce z wojskiem królewskim wojsko nowego wzoru święciła tryumfy.
Pod wpływem przegranej trusia uciekł do Szkocji. Z kolei do wnętrza obozie independentów zaczął się zarysowywać rozłam, ze względu którego powstali levellerzy (zrównywacze), których przywódcą stali się John Lilbourne, Richard Overton także William Walwyn. Występowali oni przeciwko przywilejom feudalnym, wysuwali ideę suwerenności narodu, która objawić miała się w środku powszechnym mało co wyborczym, żądali zniesienia monopoli, patentów także wybranych podatków, oraz również postulowali obniżka podatków na rzecz niezamożnych podatników. Swój plan przedstawili oni wewnątrz traktacie "Porozumienie Ludzi" z 1647 roku. Napięcie pośrodku parlamentem, tudzież armią osiągnęło w ten sposób szlachetny stopień, że Cromwell musiał działać. Wyruszył ze swoją armią dodatkowo zajął 6 września 1647 roku po kiedyś największej rangi Londyn, rozbił zwycięski ugrupowanie prezbiterianów, co poskutkowało ucieczką większości prezbiterian znajdujących się wewnątrz parlamencie.